Lista aktualności Lista aktualności

Ile kolców ma jeż?

W listopadzie obchodzimy Międzynarodowy Dzień Jeża.

Jak wygląda jeż wie każdy. Jest to jeden z najbardziej rozpoznawalnych gatunków w Polsce.

Zazwyczaj spotykamy jeże wędrujące nocą.  Te małe ssaki potrafią przejść w poszukiwaniu jedzenia nawet kilka kilometrów. W dzień śpią zagrzebane pod stertą gałęzi. Jesienią, gdy dni są coraz krótsze, a temperatura spada, jeże, które zebrały odpowiednią ilość zapasów, są gotowe do zapadnięcia w sen zimowy. W zależności od pogody obudzą się w marcu lub kwietniu. Czas hibernacji spędzają w stertach butwiejących gałęzi i liści, które zapewniają im odpowiednią temperaturę. Po przebudzeniu z zimowego snu jeże zaczynają intensywnie żerować. Nadrabiają straty tłuszczu, który utraciły w trakcie zimy. Wiosna jest dla nich wyjątkową porą roku, ponieważ porzucają życie samotnika i łączą się w pary, przygotowując się do godów. W tym czasie jeże potrafią być agresywne, możemy zaobserwować, jak samce walczące o względy samicy gryzą się i fukają na siebie.

W Polsce występują dwa gatunki: jeż wschodni (Erinaceus concolor), zamieszkujący tereny niemal całej Polski oraz jeż europejski lub zachodni (Erinaceus europaeus), którego granica zasięgu przebiega przez Śląsk, Ziemię Lubuską oraz Pomorze Szczecińskie. Jeże są największymi ssakami owadożernymi w naszym kraju, mogą ważyć 0,6 - 2 kg. Ich ubarwienie ma kolor szarobrunatny a po stronie brzusznej biało-szary lub brunatny. Mają dobry słuch i węch. Ich niezbyt duże uszy są szerokie i dobrze wykształcone. Spiczasty, bardzo ruchliwy i zawsze wilgotny nos stanowi doskonały narząd czuciowy.

Jedną z najbardziej charakterystycznych cech jeży są ich igły. Na jego malutkim ciele można doliczyć się od 6000 do 8000 szpilek długości około 2 centymetrów.
Kolce to zmodyfikowane włosy. Wypełnione powietrzem rurki są ostro zakończone. Ich podstawa i wierzchołek mają kolor biały. Środek jest koloru brązowo-czarnego. Specjalny układ mięśniowy, do którego przyczepione są igły, pozwala jeżowi nastroszyć je i jednocześnie zwinąć się w kłębek, jeżeli poczuje się zagrożony. Kiedy jest zwinięty, nie widać ani jego pyszczka, ani nóg, dzięki czemu drapieżnik nie jest w stanie go okaleczyć. Co więcej, próba rozwinięcia jeża kończy się bolesnym pokłuciem.

Mimo bojowego uzbrojenia jeż ma też swoich wrogów, do których należą psy, lisy, borsuki i sowy. Jednak największym naturalnym wrogiem jeży są pasożyty zewnętrzne i wewnętrzne. Szczególnie uciążliwe są kleszcze. Zaatakowany przez nie zwierzak nie może się bowiem podrapać ani ich usunąć spośród swoich igieł. Człowiek również stanowi poważne zagrożenie dla tego sympatycznego zwierzęcia. Kierowcy próżno mają nadzieję, że zwierzę ucieknie. Jeż bowiem zwija się w kulkę i czeka, aż zagrożenie minie.